..ε ναί, λοιπόν. Έχουμε καινούριο σάιτ. Υπό κατασκευή ακόμη…αλλά τα βασικά είναι έτοιμα. Όπως και το πρώτο μας ποστ. Κλικ εδώ, για όλες τις κουταβοεξελίξεις… 
09
Ιούλ
γούφ!
25
Ιούν
be right back..
…δε θα μπορούσα να “κλείσω” το μαγαζάκι χωρίς χιούμορ!!!
Τα ξαναλέμε μετά την εξεταστική!
Φιλούρες - μούτς!
10
Ιούν
ευτυ..χεσμένη!
Ο πρώτος μου (μας) σκύλος, ήταν ο fox - ένα γλυκύτατο ζωάκι που είχε αλλάξει την καθημερινότητά μας με την παιχνιδιάρικη προσωπικότητά του. Κι όπως αυτός ήταν δίπλα μου, με τα νάζια και τα χάδια του, όταν πέρασα μια δύσκολη φάση της ζωής μου, έτσι κι εγώ ( εμείς) ήμουν κοντά του όταν αρρώστησε και πέρασε δύσκολες στιγμές, μέχρι που “έφυγε”. Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα, αλλά ακόμη θυμάμαι τα “ζουζουνίσματά” του, που ξετρέλαιναν τους πάντες.
Κάποια στιγμή - εδώ κι αρκετό καιρό - εξεδήλωσα την επιθυμία να αποκτήσω ένα μικρό ζουζούνι (ναί ντε, σε σκύλο αναφέρομαι). Το καθημερινό, πολύωρο πρήξιμο, αφού κατάφερε να τσακίσει τα νεύρα όλων, απέδωσε τελικά καρπούς…και από σήμερα το πρωϊ, έχω έναν μικρό, χαριτωμένο και ήσυχο (προς το παρόν…) συγκάτοικο, ο οποίος έφαγε, ήπιε, έχεσε στην πάνα του (με την πρώτη!) και σε μια ωρίτσα θα κάνει την πρώτη του επίσκεψη στο γιατρό. Το όνομα αυτού, θα το αποκαλύψει η νονά. 
Οι πρώτες μας φωτογραφίες :
02
Ιούν
εκδρομούλα.
προς Κοζάνη…
πουφ…
στη Νεράιδα - καφές με θέα…
το αρχισούργελο με το σουργελοαδέρφι…
Που λες, γιατρέ μου, εν όψει της ερχόμενης τρομο-εξεταστικής, μαζευτήκαμε τα σουργελόπαιδα κι αποφασίσαμε να πάμε μια τριήμερη εκδρομούλα στην εξωτική Κοζάνη, για να “μαζέψουμε” και το μικρό, άσωτο σουργελοαδέρφι - ντεμέκ να χαλαρώσουμε κι εν τέλει, να οργιάσουμε!! -. Αν σκεφτείς δε, ότι τον τελευταίο καιρό έχουμε καθιερώσει στο σπίτι μου μεταμεσονύκτιες προβολές ελληνικών, ”αισθησιακών” υπερπαραγωγών, με βλάχους, τριχωτούς επιβήτορες, αιθέριες κοπελίτσες και άπαιχτες, θανατηφόρες ατάκες, που για να τις ακούσουμε ανεβάζουμε το βόλιουμ, με αποτέλεσμα να τις ακούν κι οι γείτονες (η μόνη μου ελπίδα είναι να τις “καλύπτουν” τα βροντερά μας γέλια..), μπορείς να καταλάβεις ότι : α) πρέπει να ορίσουμε γκρουπ θέραπυ και β) το ταξίδι ξεκίνησε με άγριες διαθέσεις!!!
Την Κοζάνη τη βρήκα όπως την είχα αφήσει…αλλά η αποπνικτική ατμόσφαιρα λόγω κουφόβρασης σε συνδυασμό με την επί τρία τέταρτα αναζήτηση του σωστού δρόμου για το σπίτι ( μιλάμε για ποντιακό ανέκδοτο ), μ’έκανε να βλέπω οράματα με υστερικά ποντίκια που τρέχουν μες στη ρόδα και κάνουν ατελείωτους, άσκοπους γύρους. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε, τελικά, στον προορισμό μας και να γεμίσει το σπίτι με σκασμένα και πεινασμένα πτώματα. Έλα όμως που ούτε η κούραση δεν ήταν ικανή να κρατήσει τις ζωώδεις ορμές μας σε πολιτισμένα επίπεδα…Ένα μόνο θα σου πω - ή, μάλλον, θα σου περιγράψω : πέντε σουργελόπαιδα στο υπνοδωμάτιο να οργιάζουν κι η κάμερα, σαν δάκτυλος του Τριανταφυλλόπουλου να καταγράφει (το σουργελοαδέρφι είχε την έμπνευση να κοιμηθεί σε μια φίλη της)…Ώπα!..μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό! Κατα βάθος, είμαστε ηθικά και συνεσταλμένα άτομα. Κι αυτό που μας έσωσε, είναι η καταπληκτική ηχομόνωση της οικοδομής, που κράτησε εντός των τοιχών τα προσποιητά “αχ βαχ” και τα ατελείωτα χάχανα…αν και το επόμενο πρωί, κάποιοι γείτονες μας κοιτούσαν με μισό μάτι!
Το Σάββατο επισκεφθήκαμε τη Νεράιδα - μαστ προορισμός -, ένα όμορφο χωριουδάκι λίγο έξω από την Κοζάνη, με θέα την τεράστια τεχνιτή λίμνη. Μετά από ένα τρελό φαγοπότι, καταλήξαμε σε μια ωραία καφετέρια - μαστ παραγγελία : βάφλα με σοκολάτα γιαμ γιαμ!- όπου για ένα ολόκληρο τέταρτο βγάζαμε φωτογραφίες τις μούρες μας με φόντο τη θέα, μιμούμενοι τους κλασσικούς, κινέζους τουρίστες. Η μέρα έκλεισε με τουρνουά “μαύρης αγωνίας” και διαγωνισμό ροχαλητού, μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες ( τι τραβάω, Θεέ μου…).
Φεύγοντας από την Κοζάνη ζήσαμε και την καταπληκτική εμπειρία του σελφ σέρβις σε βενζινάδικο. Το όλο εγχείρημα καταγράφηκε και θα καταχωρηθεί στα πρακτικά ενός ακόμη απερίγραπτου τριημέρου. Άντε τώρα να στρωθείς στο διάβασμα…
Ακούμε Sébastien Tellier και Divine.
20
Μάι
γεννητούρια.
Από τότε που μετακόμισα σ’αυτό το σπίτι, κάθε χρόνο - την ίδια περίοδο - δέχομαι δυο γλυκύτατους επισκέπτες. Φτιάχνουν τη φωλίτσα τους στο παραθυράκι του μπάνιου, καταχέζουν τον κόσμο - ε, δεν τρέχει και τίποτα..δεν τα κάνουν και πάνω μου! - και συνεισφέρουν στον πολλαπλασιασμό του είδους. Έτσι και φέτος, έκαναν την εμφάνισή τους και μετά από μια βραδιά άγριου σεξ (έχω δεί μόνο μύγες…επί του παρόντος, νά’ναι καλά η οργιάζουσα φαντασία μας!) έσκασαν μύτη δυο κάτασπρα αυγουλάκια. Αναμένοντας τα γεννητούρια, πάρτε μια ιδέα απ’την κλωσσομάνα… 
photo by ilco
Καμιά φορά, στα δύσκολα, επιλέγεις ως αντίβαρο της καθημερινότητας παραμύθια με χρυσοκέντητες παρωπίδες και σοκολατένιες μπουκίτσες ουτοπικής αυτογνωσίας. Τυλίγεις σκέψεις και συναισθήματα σ’έναν αγκαθωτό μίτο, που με την πρώτη ευκαιρία πέφτει απ’το ράφι και ξετυλίγεται γύρω σου, απελευθερώνοντας όλα εκείνα που σε πνίγουν. Ξαφνικά, γίνεται τεράστιος…και καταλήγεις ως σύγχρονος Σίσυφος, να τον κυλάς προς την κορφή, σε μια προσπάθεια να τον τυλίξεις - μάταια. Και ξανά..και ξανά…
Αλήθεια, σού’χω διηγηθεί το δικό μου παραμύθι;
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι. Μια σύγχρονη Πολυάννα στην εκδοχή του “Με οικογένεια”, αλλά με, σαφώς, πολλές διαφοροποιήσεις. Βλέπεις, είχε μέσα διαζύγια, ετεροθαλή αδέρφια, πολλές γιαγιάδες και παππούδες, μαμάδες και μπαμπάδες, δώρα και αγαποχαρουμενιές κι όλα εκείνα που την έκαναν να αισθάνεται, όμορφα διαφορετική. Μεγαλώνοντας, άρχισε να αναπτύσσει τη δική της κρίση και αντίληψη. Τότε ήταν που άρχισαν να συσσωρεύονται μέσα της δηλητηριώδη αγχοκύτταρα, που πολλαπλασιάζονταν με ύπουλο τρόπο. Το μεγάλο ΜΠΑΜ, συνέβη μετά από κάποια χρόνια, όταν έχασε ένα πολυαγαπημένο της πρόσωπο. Σε χρόνο dt, εξερράγη η φούσκα και τα αγχοκύτταρα πότισαν όλο της το “είναι” με το δηλητήριό τους. Από εκείνη τη στιγμή και για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ξυπνούσε και κοιμόταν με την ίδια σκέψη : “είμαι άρρωστη - θα πεθάνω”.
Οι γιατροί της έλεγαν ότι είναι μια χαρά - και να ζήσει τη ζωή της. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, το ίδιο - “ξεκόλλα το μυαλό σου”. Οι φίλοι, οι δικοί της άνθρωποι, τη στήριζαν με κάθε τρόπο - “εσύ βρε; θα μας θάψεις όλους!”. Τίποτα. Το γαμημένο “κλικ”, ο αρρωστημένος της κάλος, έκοβε βόλτες από σημείο σε σημείο και δήλωνε το παρόν με ταχυκαρδίες και ζαλάδες κι ενίοτε, ως ένα αόρατο χέρι που την έπνιγε. Πονούσε…για την ίδια και για όλους εκείνους που είχαν την έγνοια της και “τους απογοήτευε”. Για τις χαμένες, ξέγνοιαστες στιγμές με τον αγαπημένο της. Για το παραμορφωμένο είδωλο στον καθρέφτη και τη μιζέρια που απέπνεε. Κάθε μέρα, έψαχνε να βρεί ένα κομμάτι του παλιού της εαυτού για να διώξει όλη εκείνη τη λάσπη από μέσα της, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Μια μέρα, δυο φίλες τής έκαναν μια πρόταση : “Θέλεις να πάμε σε ψυχολόγο;”. Το έκανε - κι ας αντίκρυζε σε κάποια βλέμματα το στερεότυπο “μα, τί θα πεί ο κόσμος;”…Η αλήθεια είναι πως μια προκατάληψη την είχε..δεν είχε όμως και τίποτε να χάσει - τα είχε χάσει όλα. Στην τρίτη επίσκεψη, ένιωσε κάτι να αλλάζει. Λες και είχε βρεί το διακόπτη που ευθυνόταν για όλα αυτά και με μια κίνηση τον κατέβασε. Σταμάτησε να πηγαίνει στην ψυχολόγο, πιστεύοντας πως ήταν πλέον καλά, κι άρχισε ξανά να ζεί. Νόμιζε πως είχε τον έλεγχο και κάπως έτσι, πέρασαν άλλα τρία χρόνια. Όταν ξαφνικά, ο εφιάλτης επέστρεψε. Με άλλο πρόσωπο τούτη τη φορά, αλλά με τις ίδιες οδυνηρές συνέπειες. Άρχισε να κλείνεται στον εαυτό της και να μη συμμετέχει στην ίδια της την καθημερινότητα. Παράτησε τη σχολή της κι επέστρεψε στη γνωστή της λάσπη, προσπαθώντας να πολεμήσει τις κρίσεις μακριά από τα βλέμματα των άλλων - όχι με θετικά αποτελέσματα πάντα.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Εδώ και τρεισήμιση περίπου μήνες, επισκέπτεται μια ψυχίατρο. Κάθε φορά, στα 40 τους λεπτά, βγάζει τα σώψυχά της και χαλαρώνει…ξεψαχνίζοντας το “είναι” της κι ανακαλύπτοντας πράγματα που αγνοούσε την ύπαρξή τους.
Εδώ και τρεισήμιση περίπου μήνες, ξαναβρήκε το χαμόγελο…εκείνο που φωτίζει το πρόσωπό της και κατ’επέκτασιν, ό,τι βρίσκεται γύρω της. Το φοράει στο πρωϊνό της ξύπνημα και το κουβαλά μαζί της παντού..
Εδώ και τρεισήμιση περίπου μήνες, βιώνει την καθημερινότητά της με αυτοπεποίθηση. Έμαθε ν’αγαπά τον εαυτό της, το σώμα της, το “είναι” της…και προσπαθεί για το καλύτερο.
Εδώ και τρεισήμιση περίπου μήνες, ΖΕΙ - κι ονειρεύεται…
Ακούμε το “CheValiers De Sangreal” του αγαπημένου μου Hans Zimmer από το soundtrack της ταινίας Τhe Da Vinci Code, γιατί έχει έναν αέρα αναγέννησης…
09
Μάι
ιδιογράφως.
07
Μάι
μαγιάτικη κηπουρική.
Ναί, ναί..το ξέρω! Έχουμε καιρό να τα πούμε…Από τη μια τα βροχερά σουβλίσματα, από την άλλη οι λιαστοί καφέδες…είναι και η εκστρατεία απόκτησης σκύλου που καλά κρατεί…το παράτησα το μπλογκάκι κι έπιασε αράχνες! Ποστ επιστροφής, λοιπόν, πέρα ως πέρα ανοιξιάτικο και λουλουδιαστό, με την ανανεωμένη - και μες στο χρώμα - βεράντα (μερικές πινελιές της λείπουν…κι ένα καλό βάψιμο, βεβαίως-βεβαίως!), που περιμένει να κοπάσουν οι βοριάδες για να γεμίσει κόσμο, χάχανα κι επίδοξους ταβλαδόρους!
Ακούμε Twarres και “Children”, γιατί μας αρέσει πολύ!
Λάτρεψα το Fargo, ενθουσιάστηκα με το Big Lebowski, ταξίδεψα με το O Brother, Where Art Thou?, ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου το Paris, Je t’aime και, χθες το βράδυ, ευχαρίστησα για μία ακόμη φορά, νοητά, τους αδερφούς Coen, που μας προσφέρουν αριστουργήματα, σαν το No Country for Old Men. Κι ενώ η παρέα μου, καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας επιδιδόταν σε σχόλια του στυλ “βαρέθηκα..”, “νύσταξα”, “ακούς τα μπουμπουνητά;”, “βρέχει..”, “βρωμάς τζατζίκι”, “μη ρεύεσαι στη μούρη μου, ρε βλάκα!” - σας έδωσα στεγνά, έτσι;;; -, εγώ χανόμουν στο βλέμμα του Anton Chigurh, την απόλυτη προσωποποίηση του Κακού (όπως πολύ ωραία περιέγραψε εδώ ο Μπαμπάκης), που απέδωσε ο Bardem με το εκπληκτικό, υποκριτικό του ταλέντο.
Ακούμε ”Requiem For A Dream”.
10
Απρ
μπλογκοπαίχνιδο.
H mad2luv με προσκάλεσε (λέμε…) σ’ένα ακόμη μπλογκοπαίχνιδο ερωταπαντήσεων…Ιδού :
- Όνομα : Ευδοκία.
- Γενέθλια : 25/02.
- Ζώδιο : Ψάρι (…γαύρος, έτσι;;
- Χρώμα μαλλιών : αυτή την περίοδο, μπορδοροδοκόκκινα…
- Χρώμα ματιών : Μελί.
- Έχεις ερωτευτεί ποτέ; : Σε ψάρι απευθύνεσαι….
- Είδος μουσικής που ακούς : Σχεδόν τα πάντα - κυρίως rock και soundtracks.
- Χαρακτήρας Disney / Warner Bross : Koyote.
- Ποιός φίλος / Φίλη σου μένει πιό μακριά; : ο Μήτσος - στη Μόσχα.
- Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις : Καφέεεεεεε!
- Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι : Τα γυαλιά μου.
- Τί έχεις στον τοίχο σου; : Το νεοαποκτηθέν πίνακα της φωτο στο γραφείο και διάσπαρτα στο σπίτι, μάσκες και πολλούς Dali.
- Τί έχεις κάτω από το κρεββάτι σου; : Πάτωμα (είναι αυτοσχέδιο : δυο υπέρδιπλα στρώματα, το ένα πάνω στο άλλο).
- Αν ήσουν μόνη στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; : Θα καλούσα τον Mulder.
- Αγαπημένος αριθμός : 13.
- Αγαπημένο όνομα : Θα είναι πολύ κλισέ να πω το δικό μου;;;
- Τα χόμπι σου : Μουσική, κινηματογράφος, λογοτεχνία, ταξίδια…και τώρα τελευταία, σκοτώνω ζόμπι.
- Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; : Στο Λονδίνο - το είδα στον ύπνο μου…
- Μια ευχή για το μέλλον : Υγεία…
- Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες; : Μεσαίωνα.
- Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου : Δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλυτώσω μ’όλα αυτά που θέλω να πάρω…
- Αγαπημένο λουλούδι : Γαζία.
- Αγαπημένη σειρά : Τώρα, το Lost.
- Αγαπημένη ταινία : Πολλές…
- Αγαπημένο τραγούδι : Τον τίτλο του μπλογκ μου τον έχεις προσέξει;
- Αγαπημένο βιβλίο : So far, “The house of sleep” και “The Magus”.
- Αγαπημένο ρούχο : Αθάνατο τζινάκι…
- Αγαπημένος καλλιτέχνης-καλλιτέχνιδα : Δύσκολες ερωτήσεις…
- Αγαπημένο ζώο : Ο μελλοντικός μου σκύλος.
- Αγαπημένο χρώμα : Το μπλε.
- Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι; : Είπαμε…με το koyote.
- Κακή συνήθεια : Σκαλίζω τη μύτη μου (μπλιααααααααααααααχ).
- Αγαπημένο φαγητό : Παστίτσιο.
- Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει : Η μετριοφροσύνη (χεχε).
- >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>που δε σου αρέσει : Ο εγωϊσμός.
- Συνηθισμένη ατάκα : Αγκού.
- Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις : Σκηνοθέτης.
- Μεγαλύτερος φόβος : Ο θάνατος.
- Η καλύτερη pizza : Ναπολιτάνα - ντόπιο πράμα.
- Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι : Γλυκιά ευθύνη.
Μπορεί να συνεχίσει όποιος θέλει…
...πώς είπατε;;