Πέρασαν αισίως 7 χρόνια από τότε που η ψυχούλα σου ξεκίνησε το ταξίδι στο άπειρο. 7 χρόνια κι όμως..το κενό είναι δυσαναπλήρωτο.

Μάνα της μάνας μου και δυό φορές δικιά μου μάνα…Θυμάσαι; Τότε που χανόμουν στην αγκαλιά σου και μου τραγούδαγες με νάζι; Που κάθε μέρα με ταξίδευες με τα παραμυθάκια σου; “Η χρυσή πάπια”, “Η Μαριωρή”..τα ήξερα απ’έξω, λέξη προς λέξη, αλλά δε χόρταινα να τ’ακούω απ’τα χείλη σου. Κι αυτό σου το γάργαρο το γέλιο…πόσο μού’χει λείψει! Θυμάσαι που, όταν αρρώσταινα, έκανες τα μαγικά σου με τις φωτιές και τα οινοπνεύματα και γινόμουν περδίκι; Ή τότε, που έτρεχα και φώναζα “Πονάει η κοιλίτσα μου!” κι ήταν το συνθηματικό για να μου δώσεις λικέρ βύσσινο;..Εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα…Είναι πολλά. Κι έντονα. Πονάω.

“Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”. Πάντα πίστευα πως γράφτηκε για σένα. Για τη δύναμη που είχες μέσα σου. Για τη “μαγκιά” της ψυχής σου. Γυναίκα εσύ, ακούραστη…Μ’ένα σωρό προβλήματα, που ποτέ δεν άφησες να σ’επηρρεάσουν. Ψυχικά τουλάχιστον…Θυμάσαι τότε που έκανα εγχείριση; Εσένα ήθελα δίπλα μου. Κι έμεινες. Και μείναμε κι οι δυο άυπνες. Και πονούσες με τον πόνο μου. Όχι, όμως, όσο πόνεσα εγώ εκείνη τη μέρα. Έφυγα και σε βρήκα κρύα. Παγωμένη. Άψυχη. Εσένα, που ενέπνεες ζωή. Δεν ήσουν στην κουζίνα, να ετοιμάζεις τα γλυκά σου. Ούτε στο μπαλκόνι να με περιμένεις. Είχες φύγει αφήνοντας πίσω ένα άδειο σώμα. Μια πληγή και μύρια δάκρυα. Αθέτησες την υπόσχεσή σου. Πως θα στεκόσουν δίπλα μου στην εκκλησιά. Πως θ’άφηνες τα παιδιά μου να κυλιούνται στην κόκκινη φλοκάτη, όπως κι εγώ κάποτε, και θα μου μάθαινες να τους φτιάχνω τα πιο νόστιμα φαγητά.

Σε βρήκε ο παππούς; Είμαι σίγουρη…Το είδα στα μάτια του λίγο πριν πέσει σε κώμα. Κοιτούσε ψηλά και χαμογελούσε. Έλαμπε ολόκληρος. Όπως παλιά.

17-10-1999

Σου αφιέρωσα μια εκπομπή. Το ξέρω ότι ήσουν εκεί. Τό’νιωθα μέσα απ’τα δάκρυα που κυλούσαν ασταμάτητα. Αυτήν ακούω τώρα, γράφοντας αυτές τις αράδες. Και σιγοτραγουδώ. Βρέχω το πληκτρολόγιο με αλμύρα, αλλά δε με νοιάζει.Είσαι εδώ. Το ξέρω. Το νιώθω.

Σε λατρεύω, καλή μου. Και σου υπόσχομαι, να σε κάνω υπερήφανη. Μου δώσανε τ’όνομά σου. Μού’δωσες τα πάντα. Θέλω και κάτι ακόμη: μια υπόσχεση, και να την κρατήσεις αυτή τη φορά…Όταν έρθει η ώρα, να έρθεις δίπλα μου. Σαν τότε, στ’όνειρό μου.

“Πάει καιρός που έφυγες

ξέρω σου λεν πως σ’ έχω ξεχάσει

μα τα σημάδια μέσα μου

ούτε το ότι είσαι μακριά

ούτε ο καιρός θα σβήσει.”

N.Παπάζογλου