Παρασκευή, 28/12/07
Τόπος : Αεροδρόμιο “Μέγας Αλέξανδρος”
Ώρα : 13:30
Έχω φτάσει στο check-in και περιμένω, πίσω από τρία άτομα, να παραδώσω τις βαλίτσες μου. Παρατηρώ ότι στο διπλανό check-in προωθούνται αρκετά σακ-βουαγιάζ, μπλε χρώματος. Κοιτάω γύρω μου, αναγνωρίζω ορισμένες φάτσες και τηλεφωνώ αμέσως στον κολλητό : - Έλα ρε! Μάντεψε με ποιούς συνταξιδεύω…
- Με ποιούς;
- Με την αποστολή της Ξάνθης!
- Σοβαρά μιλάς;
- Ναι,βρε…!
- Ωραία…Τον Λαμπριάκο τον ξέρεις;
- Ναί.
- Φάτον!
(χάχανα)
Ψάχνω το κασκόλ του Ολυμπιακού – αδίκως, καθώς βρισκόταν στη βαλίτσα που είχε ήδη φύγει. Αυτομάτως εξανεμίζεται κάθε ίχνος θαρραλέας-θρασύτατης καζούρας. Περιορίζομαι στο να χαζεύω τον Alva εντός του αεροπλάνου (και τη θέα, έξω απ’αυτό).
Σάββατο, 29/12/07
Τόπος : Πειραιάς
Ώρα : 18:20
Μετά από πολύωρο χάζι στο “κόκκινο κατάστημα”, μπαίνω από τη Θύρα 28 στο Καραϊσκάκη. Οι πρώτες εντυπώσεις ξεχειλίζουν ενθουσιασμό. Με την είσοδο των παικτών ψάχνω αδιακρίτως τον Galletti. “Πυώδη αμυγδαλίτιδα”, μου λέει ο διπλανός…και, απογοητευμένη, στρέφω το βλέμμα μου στο Νικοπολίδη (είπαμε : καθείς με τις αδυναμίες του… : ) ).Ο αγώνας ξεκινά κι εγώ ακόμα δεν έχω συνέλθει. Αισθάνομαι το σώμα μου να αιωρείται σαν Zeppelin πάνω απ’το γρασίδι. Σα μικρό κύμα μες στην κατακόκκινη λαοθάλασσα, πανηγυρίζω στο γκολ του Lua Lua, ο οποίος φέρνει τις τούμπες του ακριβώς μπροστά μας. Χτυπιέμαι και φωνάζω σα μικρό παιδί στη φάση του πέναλτυ, διακρίνοντας το άδικο σφύριγμα του Τσίκινη. Ενώνω τη φωνή μου με χιλιάδες άτομα σ’ένα παρατεταμένο γιουχάισμα, μέχρι την απόκρουση του Νικοπολίδη. Χειροκροτώ σε κάθε φάση, ακόμη και μετά τη λήξη, ασταμάτητα…Πλέον, βλέπω (στην τιβί) τα εντός έδρας με άλλο μάτι – γιατί ήμουν κι εγώ εκεί…
Κυριακή, 13/01/08
Τόπος : Σπίτι μου,σπιτάκι μου
Ώρα : 19:00
η φωτογραφία είναι από εδώ
Έχοντας επιστρέψει πριν μισή περίπου ώρα από ένα θαυμάσιο τριήμερο στο Περτούλι, κάθομαι στον καναπέ, δίπλα στα φιλαράκια μου, με τα κασκόλ και τις φανέλες στις θέσεις τους (τα γούρια), όταν ακούγεται το σφύριγμα της έναρξης. Το Ντέρμπυ ξεκινά κι όσο περνά η ώρα, μια αίσθηση έντονης δυσαρέσκειας “φορτίζει” την ατμόσφαιρα. Ο Ολυμπιακός, στέκεται σα χαμένος μπροστά σ’έναν Παναθηναϊκό, πιό συνειδητοποιημένο και σταθερό. Τα λάθη διαδέχονται το ένα τ’άλλο και η διαιτησία “χάνει λάδια”. Η φάση του πέναλτυ θυμίζει έντονα την αντίστοιχη στον αγώνα με την Ξάνθη (ως απόφαση), μ’έναν ψύχραιμο Νικοπολίδη απέναντι στον ανέτοιμο – προφανώς – Παπαδόπουλο. Χάνονται ευκαιρίες και για τις δυο ομάδες – σαφώς περισσότερες για τους “πράσινους”. Το τελικό σκορ δεν αντιπροσωπεύει την εικόνα του ματς, κάτι που θα τονίσει αργότερα με τις δηλώσεις του – με κάπως άγαρμπο τρόπο – ο Γκούμας. Οι “κόκκινοι” έδειξαν τον κακό εαυτό τους – κι ανανέωσαν το ραντεβού με τον “αιώνιο αντίπαλο” για το βράδυ της Τετάρτης.
Τετάρτη, 16/01/08
Τόπος : Σπίτι μου, σπιτάκι μου..ως συνήθως
Ώρα : 21:30
οι φωτογραφίες είναι από εδώ
Το ματς ξεκινά και οι όροι (σε σχέση με το κυριακάτικο) αντιστρέφονται από τα πρώτα κιόλας λεπτά και πιό συγκεκριμένα από το 6′, όταν το απίστευτο σουτ-γκολ του Lua Lua “ανάβει τα αίματα” και αποδεικνύει πως ο Ολυμπιακός ξόρκισε τους δαίμονες του αγώνα της Κυριακής και μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένος να “χτυπήσει” το ματς. Όσο περνά η ώρα, τόσο δείχνει τον καλό του εαυτό, απέναντι σ’έναν Παναθηναϊκό που, με καλύτερο παίκτη για μια ακόμη φορά τον Ivanschitz (αλλά, τι να το κάνεις…) και με κορυφαία ίσως φάση το χαμένο τετ – α – τετ του Σαλπιγγίδη, δείχνει ανήμπορος να αντιδράσει. Τα γκολ, του Τοροσίδη στο 63′και του Kovacevic στο 65′, σφραγίζουν τη νίκη ενώ το ΘΑΥΜΑΣΙΟ γκολ του Nunez στο 79′, εκτινάσσει το θρίαμβο στα ύψη. Πλέον, ευχόμαστε κι ελπίζουμε να δούμε ΑΥΤΟΝ τον Ολυμπιακό και στην Ευρώπη…
Υστερόγραφο α’ (το χιουμοριστικό) : Το παρόν ποστ είναι ιδιαίτερα αφιερωμένο στον φίλτατο μπαμπάκη, με τους ερυθρόλευκους χαιρετισμούς μου! : )
Υστερόγραφο β’ (το οργισμένο) : Θλίβομαι βαθύτατα που, εν έτει 2008, η καφρίλα κι ο κωλοπαιδισμός οπλίζουν τα χέρια κατάπτυστων ανθρώπων (;) που σκορπούν το θάνατο. Αίσχος…
Στον player, οι Scorpions και το “Rock you like a hurricane”.
...πώς είπατε;;