Η καλή μου ρενάτα, με προσκάλεσε να γράψω για τα αγαπημένα μου παιδικά παιχνίδια. Λόγω φόρτου διαβάσματος (έτσι το λέμε τώρα – να λείπουν οι γέλοντες, παρακαλώ…) άργησα λιγάκι να ανταποκριθώ παρόλο που το κάλεσμά της έφερε στο μυαλό μου πλήθος ευχάριστων αναμνήσεων.  

 

Από μικρή, παρότι παιδί χωρισμένων γονιών, δε μου έλειψε τίποτα. Με κεφαλαίο ταυ και πολλά θαυμαστικά. Θεωρώ τον εαυτό μου τρομερά καλομαθημένο (το προτιμώ απ’το “κακομαθημένο”) και σ’αυτό συνέβαλαν πολλοί, καλοπροαίρετα πάντα. Η ουσία είναι πως το δωμάτιό μου ήταν ένας σωστός παιχνιδότοπος. Ο “κύριος” της φωτογραφίας ήταν ο πρώτος μου αρκούδος κι ο πιό αγαπημένος. Τον ονόμασα Μπεν και τον έσερνα όλη μέρα από δωμάτιο σε δωμάτιο μέχρι το βράδυ, που και πάλι μαζί τον είχα, σε μια γωνιά του κρεβατιού μου,  να με φυλάει. Λίγο πριν κλέισει το φως, φρόντιζα να έχω κάτω από τα σκεπάσματα τους δύο αγκαλίτσες – τον μελισσούλη και τον σκουληκάκι. Πίεζα τις κοιλίτσες τους κι αυτοί έφεγγαν - και κάπως έτσι μ’έπαιρνε ο ύπνος. Είχα και την Ζιζί. Μια κούκλα ίσα με το μπόι μου – μου την είχαν φέρει από το εξωτερικό – που είχε μια πιπίλα στο στόμα κι όταν της την έβγαζα, μιλούσε. Ήταν το “μωρό” μου και τη γυρόφερνα μες στην πολυκατοικία, από διαμέρισμα σε διαμέρισμα (ήμουν το χαϊδεμένο της οικοδομής…) για να πιούμε καφέ με τις “φιλενάδες” μας. Μεγάλο σόου. Το σκηνικό συμπλήρωναν δεκάδες κουκλιά, κουκλούδια, αρκούδια και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας, που συνεχώς μεγάλωναν σε αριθμό. Αμέτρητες ήταν και οι bibi-bo με τους john-john τους (θυμάστε;) και αργότερα, αντίστοιχα, οι barbie με τους ken…με τις γκαρνταρόμπες τους και τα διάφορα “κινητά και ακίνητα”. Είχα θυμάμαι μια βαλιτσούλα όπου έχωνα όλο το κουκλομάνι και τα αξεσουάρ, πήγαινα στη φίλη μου τη Χρύσα (ή ερχόταν αντίστοιχα εκείνη) και παίζαμε ατελείωτες ώρες, φτιάχνοντας σπίτια και παλάτια κάτω από την τραπεζαρία. Όλο ξεγνοιασιά…

 

Βέβαια, η μεγάλη μου λατρεία ήταν τα lego (προσοχή : τα τουβλάκια, όχι τα μπαρμπαδάκια) και τα playmobils. Μπορούσα να κάθομαι με τις ώρες και να φτιάχνω ό,τι μου κατέβαινε στο νου, παίζοντας παράλληλα με τα αγαπημένα μου “ανθρωπάκια”, φτιάχνοντας ατελείωτες ιστορίες και σκηνικά.

Η άλλη μου αγάπη ήταν τα επιτραπέζια. Από τον κλασσικό “γκρινιάρη”, το φιδάκι και τη μονόπολη, μέχρι το mindtrap, το “μάντεψε ποιός”, το κυβόλεξο και τα παιχνίδια μνήμης. Κι αν συνεχίσω, θα θυμηθώ κι άλλα πολλά…Το πλέον αγαπημένο μου, σε μικρή ηλικία, ήταν ένα παγόβουνο με τσουλήθρα και τα πιγκουινάκια, που ανέβαιναν τη σκάλα και τσουλούσαν..και ξανανέβαιναν..κι άντε μπρος απ’την αρχή. Το βρήκα πρόσφατα στα τζάμπο – ντράπηκα να το πάρω. Αν το ξαναβρώ, θα το πάρω για το γαμώτο!

Εκτός των άλλων, με θεωρώ τυχερό παιδί…γιατί, παρόλο που μεγάλωσα σε πόλη, έζησα έντονα το παιχνίδι στο δρόμο, στο σχολείο, στις γύρω γειτονιές, στο χωριό…Κρυφτό, κυνηγητό (πολλών “ειδών”), τζαμί, μηλάκια, αγαλματάκια, λάστιχο, κυνήγι του θυσαυρού, ψείρες, βόλους και καπάκια στον ακάλυπτο της οικοδομής, ατελείωτες βόλτες με τα ποδήλατα (αχ! εκείνα τα καλοκαίρια στη Θάσο), και ρακέτες, και πετροπόλεμο (τα κωλόπαιδα..), και μπουγελώματα, και τυφλόμυγα, και..και..και..Πόσο όμορφα ήταν αυτά τα χρόνια..και πόσο δύσκολο να τα “κλείσεις” σε μερικές γραμμές. 

Αλήθεια…πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές…