…ήταν ένα από τα συνθήματα που φωνάξαμε στο σημερινό συλλαλητήριο, ενάντια στην κατασκευή ηλεκτροπαραγωγικού εργοστασίου, με καύση λιθάνθρακα. Πάνω από 10000 άνθρωποι (όπως μου είπε κάποιος), όλων των ηλικιών, ενώσαμε τις φωνές μας κάτω από έναν εκτυφλωτικό ήλιο που δε θέλουμε να χάσουμε. Τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχα σε πορείες που οργανώθηκαν (για το Μακεδονικό, για τον πόλεμο στο Ιράκ κλπ), αλλά νομίζω πως η σημερινή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Επιτέλους, η Καβάλα ξύπνησε. Κι όλοι ελπίζουμε πλέον για το καλύτερο…
Ακούμε U2 και “Beautiful Day”, όπως ήταν η σημερινή…
Που λες, γιατρέ μου, δεν είμαι καλά αυτές τις μέρες. Καθόλου καλά, θα έλεγα…Κι αντί να πάρω ένα ντεπόν και να την πέσω στο κρεβατάκι μου, πήρα το τηλεκοντρόλ στο χέρι κι άρχισα να κάνω ζάπιγκ στα τηλεπαράθυρα. Και κοίτα να δείς τί έμαθα : Ήρθε, λέει ένας κύριος Νίμιτς, να διαιτητεύσει σ’έναν αγώνα που η παράτασή του δεν έχει τελειωμό (χωρίς πέναλτυ – όλοι περιμένουν το χρυσό γκολ) κι έφερε μαζί του και πέντε δράμια λάδι, γιατί την είδε και νονός. Το κάθε δράμι αντιστοιχεί και σ’ένα όνομα και περιμένει τώρα ο νονός, να αποφασίσουν οι κουμπάροι ποιό θα δώσουν στο βρέφος. “Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας”, “Άνω Μακεδονία”…σου θυμίζει κάτι όλο αυτό; “The Judean People’s Front”, “The People’s Front of Judea” - μονάχα η διαχρονικότατη σάτιρα των Monty Python με σώνει απ’το να αποτρελαθώ τελείως…Και, τελικά, τί σκατά χαλβά θα τρώω μετά από όλα αυτά; Και πώς στο διάολο θα με αποκαλούν, αν όχι Μακεδόνισσα, γαμώ το κέρατό μου; Και ποιοί είναι αυτοί οι αγάμητοι που θέλουν να πηδήξουν την ιστορία του τόπου μου;
Γιατρέ, γράψε μια συνταγή φουλ στο χάπι γιατί θα με κάνουν να ξεχάσω και τ’όνομά μου…
Ακούμε Monty Python και “Always Look On The Bright Side Of Life“, σε αναζήτηση αυτής…
Η παραπάνω φώτο θα μπορούσε κάλλιστα να κοσμεί ένα άκρως χιουμοριστικό ποστ. Αλλά τα όσα διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στην πόλη μου (και όχι μόνο) με έχουν εξοργίσει κι έχω χάσει κάθε διάθεση για χιούμορ. Κι αν πέρασες μια βόλτα από αυτή τη σελίδα, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ζω σε μια πόλη που, όπως έχω ξαναπεί, λατρεύω. Λατρεύω το βουνό της, τη θάλασσα που της δίνει άλλη πνοή, τον ήλιο της…κι όλες εκείνες τις μεγάλες και μικρές “γωνιές” της, που είναι γεμάτες αναμνήσεις. Ναί, είναι όμορφη η πόλη μου..μόνο που έχει μείνει λίγο πίσω. Και δεν ξέρω αν πρέπει να μουτζώσω την τοπική αυτοδιοίκηση, εμένα κι όλους εκείνους που πίνουν καφεδάκια και ξύνουν τ’αρχίδια τους ή τους ”άρχοντες” που, τόσα χρόνια, μας έμαθαν να μουτζώνουμε έτσι ή αλλιώς. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι για τις ενέσεις “κουλτούρας – πολιτισμού” (φεστιβάλ κλπ) που ενισχύουν για λίγο το προφίλ της, προτού ξαναπέσει στο χρόνιο, βαθύ της ύπνο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι που παρατηρώ την ανάπτυξη των γύρω περιοχών, όταν η δική μου χώνεται πιό βαθειά στο βούρκο της. Σίγουρα όμως ΔΕ χαίρομαι, που τα τελευταία χρόνια το ποσοστό θανάτων από καρκίνο έχει φτάσει στα ύψη. ΔΕ χαίρομαι να βλέπω γνωστούς και φίλους να “φεύγουν”, δηλητηριασμένοι από τα πυρηνικά σκατά που τρώμε από τη Βουλγαρία και τα λοιπά σκατολογήματα της Β.Φ.Λ. (Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων), στη Ν. Καρβάλη. Και ΔΕ χάρηκα, όταν έμαθα πως η ΔΕΗ κάνει σχέδια για την κατασκευή ηλεκτροπαραγωγικού εργοστασίου, με καύση λιθάνθρακα, τόσο στην Καβάλα όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας (Αλμυρός, Αστακός, Μαντούδι, Άσπρα Σπίτια, Αλιβέρι). Και, να με συγχωρείται αλλά, τις έχω χεσμένες τις θέσεις εργασίας, αν είναι να πεθάνω στα 35 μου από καρκίνο στους πνεύμονες. Δεν το θέλουμε το λιθανθρακικό κερασάκι σας. Θα το φωνάξω με όλη μου τη δύναμη στο συλλαλητήριο, στις 27 του μήνα – και ως “υπότιτλο”, παραλλάσοντας τις δυο τελευταίες γραμμές της ταμπέλας, θα έχω αυτό : “…αφήστε με τουλάχιστον να ΑΝΑΠΝΕΩ όσο μπορώ.”.
Χαμένη μέσα σ’ένα βουνό σημειώσεων και βιβλίων, σ’ένα “τοπίο” που συμπληρώνουν τα άδεια τσιγαροπακέτα και οι διάσπαρτες κούπες που, μέχρι πρότινος, ήταν γεμάτες αχνιστό καφέ, ήρθε η στιγμή να πατήσω το πλήκτρο της άνω τελείας και να αποσυρθώ στον προσωπικό μου βούρκο. Κι όποτε αισθάνομαι ότι τα εγκεφαλοκύτταρα είναι ένα βήμα πριν τον πανικό – από το πολύ διάβασμα, ντε! – θα σκάω μύτη για ένα μακροβούτι. Μόνο που, πριν την “κάνω”, θα αφήσω homework : με αφορμή το πρώτο επεισόδιο του 4ου κύκλου, περιμένω τις πρώτες εντυπώσεις και ο,τιδήποτε σχετικό, εδώ. Γιατί, ως χαμένοι στην πλοκή των χαμένων, έχουμε πολλά να πούμε…
UPDATE : Ρίξτε μια ματιά εδώ. Πρόκειται για ένα νεοσυσταθέν μπλογκ που λειτουργεί ως κίνηση εναντίωσης στην εγκατάσταση εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση λιθάνθρακα, στη Νέα Καρβάλη (Ν. Καβάλας). Μόλις βρω τον κατάλληλο χρόνο, θα αναφερθώ λεπτομερειακά επί του θέματος…
...πώς είπατε;;