Λάτρεψα το Fargo, ενθουσιάστηκα με το Big Lebowski, ταξίδεψα με το O Brother, Where Art Thou?, ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου το Paris, Je t’aime και, χθες το βράδυ, ευχαρίστησα για μία ακόμη φορά, νοητά, τους αδερφούς Coen, που μας προσφέρουν αριστουργήματα, σαν το No Country for Old Men. Κι ενώ η παρέα μου, καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας επιδιδόταν σε σχόλια του στυλ “βαρέθηκα..”, “νύσταξα”, “ακούς τα μπουμπουνητά;”, “βρέχει..”, “βρωμάς τζατζίκι”, “μη ρεύεσαι στη μούρη μου, ρε βλάκα!” – σας έδωσα στεγνά, έτσι;;; 
-, εγώ χανόμουν στο βλέμμα του Anton Chigurh, την απόλυτη προσωποποίηση του Κακού (όπως πολύ ωραία περιέγραψε εδώ ο Μπαμπάκης), που απέδωσε ο Bardem με το εκπληκτικό, υποκριτικό του ταλέντο.
Ακούμε ”Requiem For A Dream”.
...πώς είπατε;;