εκδρομούλα.

 

προς Κοζάνη… 

πουφ… 

στη Νεράιδα – καφές με θέα…

το αρχισούργελο με το σουργελοαδέρφι…

Που λες, γιατρέ μου, εν όψει της ερχόμενης τρομο-εξεταστικής, μαζευτήκαμε τα σουργελόπαιδα κι αποφασίσαμε να πάμε μια τριήμερη εκδρομούλα στην εξωτική Κοζάνη, για να “μαζέψουμε” και το μικρό, άσωτο σουργελοαδέρφι - ντεμέκ να χαλαρώσουμε κι εν τέλει, να οργιάσουμε!! -.  Αν σκεφτείς δε, ότι τον τελευταίο καιρό έχουμε καθιερώσει στο σπίτι μου μεταμεσονύκτιες προβολές ελληνικών, ”αισθησιακών” υπερπαραγωγών, με βλάχους, τριχωτούς επιβήτορες, αιθέριες κοπελίτσες και άπαιχτες, θανατηφόρες ατάκες, που για να τις ακούσουμε ανεβάζουμε το βόλιουμ, με αποτέλεσμα να τις ακούν κι οι γείτονες (η μόνη μου ελπίδα είναι να τις “καλύπτουν” τα βροντερά μας γέλια..), μπορείς να καταλάβεις ότι : α) πρέπει να ορίσουμε γκρουπ θέραπυ και β) το ταξίδι ξεκίνησε με άγριες διαθέσεις!!!

Την Κοζάνη τη βρήκα όπως την είχα αφήσει…αλλά η αποπνικτική ατμόσφαιρα λόγω κουφόβρασης σε συνδυασμό με την επί τρία τέταρτα αναζήτηση του σωστού δρόμου για το σπίτι ( μιλάμε για ποντιακό ανέκδοτο ), μ’έκανε να βλέπω οράματα με υστερικά ποντίκια που τρέχουν μες στη ρόδα και κάνουν ατελείωτους, άσκοπους γύρους. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε, τελικά, στον προορισμό μας και να γεμίσει το σπίτι με σκασμένα και πεινασμένα πτώματα. Έλα όμως που ούτε η κούραση δεν ήταν ικανή να κρατήσει τις ζωώδεις ορμές μας σε πολιτισμένα επίπεδα…Ένα μόνο θα σου πω – ή, μάλλον, θα σου περιγράψω : πέντε σουργελόπαιδα στο υπνοδωμάτιο να οργιάζουν κι η κάμερα, σαν δάκτυλος του Τριανταφυλλόπουλου να καταγράφει (το σουργελοαδέρφι είχε την έμπνευση να κοιμηθεί σε μια φίλη της)…Ώπα!..μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό! Κατα βάθος, είμαστε ηθικά και συνεσταλμένα άτομα. Κι αυτό που μας έσωσε, είναι η καταπληκτική ηχομόνωση της οικοδομής, που κράτησε εντός των τοιχών τα προσποιητά “αχ βαχ” και τα ατελείωτα χάχανα…αν και το επόμενο πρωί,  κάποιοι γείτονες μας κοιτούσαν με μισό μάτι!

Το Σάββατο επισκεφθήκαμε τη Νεράιδα – μαστ προορισμός -, ένα όμορφο χωριουδάκι λίγο έξω από την Κοζάνη, με θέα την τεράστια τεχνιτή λίμνη. Μετά από ένα τρελό φαγοπότι, καταλήξαμε σε μια ωραία καφετέρια – μαστ παραγγελία : βάφλα με σοκολάτα γιαμ γιαμ!- όπου για ένα ολόκληρο τέταρτο βγάζαμε φωτογραφίες τις μούρες μας με φόντο τη θέα, μιμούμενοι τους κλασσικούς, κινέζους τουρίστες. Η μέρα έκλεισε με τουρνουά “μαύρης αγωνίας” και διαγωνισμό ροχαλητού, μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες ( τι τραβάω, Θεέ μου…).

Φεύγοντας από την Κοζάνη ζήσαμε και την καταπληκτική εμπειρία του σελφ σέρβις σε βενζινάδικο. Το όλο εγχείρημα καταγράφηκε και θα καταχωρηθεί στα πρακτικά ενός ακόμη απερίγραπτου τριημέρου. Άντε τώρα να στρωθείς στο διάβασμα…

Ακούμε Sébastien Tellier και Divine.