Ο πρώτος μου (μας) σκύλος, ήταν ο fox – ένα γλυκύτατο ζωάκι που είχε αλλάξει την καθημερινότητά μας με την παιχνιδιάρικη προσωπικότητά του. Κι όπως αυτός ήταν δίπλα μου, με τα νάζια και τα χάδια του, όταν πέρασα μια δύσκολη φάση της ζωής μου, έτσι κι εγώ ( εμείς) ήμουν κοντά του όταν αρρώστησε και πέρασε δύσκολες στιγμές, μέχρι που “έφυγε”. Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα, αλλά ακόμη θυμάμαι τα “ζουζουνίσματά” του, που ξετρέλαιναν τους πάντες.
Κάποια στιγμή – εδώ κι αρκετό καιρό – εξεδήλωσα την επιθυμία να αποκτήσω ένα μικρό ζουζούνι (ναί ντε, σε σκύλο αναφέρομαι). Το καθημερινό, πολύωρο πρήξιμο, αφού κατάφερε να τσακίσει τα νεύρα όλων, απέδωσε τελικά καρπούς…και από σήμερα το πρωϊ, έχω έναν μικρό, χαριτωμένο και ήσυχο (προς το παρόν…) συγκάτοικο, ο οποίος έφαγε, ήπιε, έχεσε στην πάνα του (με την πρώτη!) και σε μια ωρίτσα θα κάνει την πρώτη του επίσκεψη στο γιατρό. Το όνομα αυτού, θα το αποκαλύψει η νονά. 
Οι πρώτες μας φωτογραφίες :
...πώς είπατε;;