Ναί, έχω εξαφανιστεί…Ναί, το είχα ανάγκη…
Μου είπες πως αναβάλλω πράγματα..κι ότι χρησιμοποιώ την αναβλητικότητα για να αποφύγω καταστάσεις. Έχεις δίκιο – οι παρωπίδες βγήκαν. Και είναι καιρός να βγεί και το”εγώ” μου, που τόσον καιρό βρισκόταν κάπου μέσα στο πεπτικό μου σύστημα, αχώνευτο και λασπωμένο. Η καταιγίδα έρχεται…και η έντασή της θα εξαρτηθεί από πολλά.
Κατά τ’άλλα, είμαι καλά. Εσύ;
..και τί θα ακούγαμε φυσικά;
…απλά υπέροχο…
καλά είμαστε, μας έλειψες!
[καλή χώνεψη, το ιο δύσκολο είναι πίσω!]
…κι εσείς μου λείψατε…
Αυτοχαστουκίζομαι και κάνω δυναμικό καμ μπακ!
-don’t worry..εφοδιάστηκα με πολλές σόδες-
Ουπς! Μου ξέφυγε τούτο το ποστ. Χαίρομαι που αποφάσισες να ξεκαθαρίσεις. Μετά την καταιγίδα, βγαίνει πιο λαμπρός ο ήλιος!
Πάνω που θα σε ανακήρυσσα επισήμως εξαφανισμένη! Άι μισντ γιου, βρεεε!
Ωραίο το άσμα!
το καταδυναμη…
ειχες χαθει.
Στο μεταξύ ξαναχάθηκες!
τελικά τι έγινε;
Καλά κι εμείς…
Καλή (προσωπική) ανάσταση, λοιπόν!
Καλή είναι η καταιγίδα, με τις αστραπές και τις βροντές, ό, τι έχεις συσσωρεύσει μέσα σου, βγαίνει θυμωμένα έξω και διαλύει το σύμπαν..φέρνοντας έτσι τα απάνω κάτω, λέγοντας πράγματα με τ’ ονομά τους. Και μετά τα ξεπλένει όλα η βροχή.
Και όταν έρθει το ουράνιο τόξο..όλα γίνονται γλυκά και ονειρεμένα.