Υπάρχω…που λέει κι ο Καζαντζίδης. Και σκέφτομαι, και γράφω, κι ονειρεύομαι…κι αισθάνομαι…και γεύομαι…κι εξακολουθώ να αθυροστομώ ασύστολα και να παίζω στα δάχτυλα την όποια διάθεση…και ναί!…ο Δίας γαμιέται…ασύστολα. Περιμένεις να βγάλεις άκρη από τα όσα διαβάζεις; Μην παιδεύεσαι άδικα…ή μάλλον, αφού έκανες τον κόπο να φτάσεις μέχρι εδώ, be my guest και παιδέψου όσο γουστάρεις…ή κάντην με ελαφρά, πριν αρχίσουμε παρέα να κουτουλάμε τα κεφάλια μας.
Είναι αυτός ο γαμωτροχός το θέμα μας…που γυρνά με μανία και τα σαρώνει όλα μιας και φρένο δεν υπάρχει. Τις σκέψεις, που όλο και πληθαίνουν και στροβιλίζονται αέναα σ’ένα κρανίο που πασχίζει να γεμίσει μυαλό. Τις λέξεις, που δεν τολμούν να ακουστούν και κρύβονται μες στο στομάχι. Τα αισθήματα όλα εκείνα, που απλώνονται σ’όλο το σώμα σαν τον ιστό της αράχνης, και παγιδεύουν κόκκους αγάπης, φόβου, έρωτα, αμφιβολίας, χαράς, απογοήτευσης, παρουσίας κι απουσίας…
Αν είσαι ακόμα εδώ, μη χαθείς…θα τα λέμε συχνά πλέον. Είναι μακρύς ο δρόμος…κι ο Λουμίδης στους καφέδες.
so much for “χαδιάρες αχτίδες του ήλιου”…
Υπομονή. Όλα γυρίζουν. Και ξανα-γυρίζουν. Ναι. Ο Διας μαμιέται. Το σύμπαν μαμιέται. Το ηφαίστειο μαμαει τις αεροπορικες εταιρίες. Το ΔΝΤ θα μας μαμαει κάθε μέρα για πολύ καιρό. Το θέμα είναι να μην αφήνεις τα “έξω” να μαμάνε το μέσα σου. Υπομονή.
Και κάνε μου ενα χατήρι. Δες λίγο το θυροειδή σου. Όλα. Αντισώματα, TSH, T3,T4. Με τόσο άγχος που τραβάς, και με τόσα συμπτώματα τόσο καιρό, μια δοκιμή μπορεί να σε διευκολύνει..
Εγω θα σε ακούω πάντως, αλλιώς τι “watching from above” και πράσινα αλογα είμαι..
E.T.
Στο γύρισμα είναι…κι όσο για το σύμπαν,μαμιέται αλλά θα τη φάει στο τέλος… :p
p.s. : ρε κρότ, εσύ είσαι;;;;;;;;;;
Χεχεχε, δεν χρειάζεται πάντα να βγάζεις άκρη, και οι μέσες, καλές είναι!
;-Ρ
Καλώς τη Σοφία με τις υπέροχες φωτογραφίες! Μου λείψατε βρε…
Πες μου, πότε δε μαμιέται? Εμείς εδώ είμασταν και θα είμαστε. Εσύ κοίτα μη χάσεις εσένα!
Και μη χάνεσαι…
e – κουμπαρούλα μου!!!!!!!!!!!!!!!!……εδώ θα είμαι. Έχουμε μέλλον μπροστά μας…
[δεν ήμουνν εγώ ο.η ΕΤ!]
Ψιτ, δεν το πιστεύω πως ήρθες για να μείνεις! Το’χουμε ξανακούσει αυτό.
Αλλά να μείνεις!!!
Κροτάκι μου, μού’λειψες!!!….θα μείνω.