• Αναμνήσεις – τσεκ.
• Φιλαράκια – τσεκ.
• Χαμόγελα – καρατσέκ.
• Δάκρυα – τσεκ.
• Μυαλό – χμμ…
• Διάθεση – ΤΣΕΚ.

Ναί….είμαι ανισόρροπη. Παλιό και πολυπαιγμένο. Οι καινούριες αν-ισορροπίες θα οριστούν εδώ. Όσοι πιστοί, προσέλθετε…το χαλί έχει ήδη στρωθεί κι ενόσω εργάζομαι πυρετωδώς επί της διακόσμησης, κερνάμε γλυκό του κουταλιού. Σμούτς*

Υπάρχω…που λέει κι ο Καζαντζίδης. Και σκέφτομαι, και γράφω, κι ονειρεύομαι…κι αισθάνομαι…και γεύομαι…κι εξακολουθώ να αθυροστομώ ασύστολα και να παίζω στα δάχτυλα την όποια διάθεση…και ναί!…ο Δίας γαμιέται…ασύστολα. Περιμένεις να βγάλεις άκρη από τα όσα διαβάζεις; Μην παιδεύεσαι άδικα…ή μάλλον, αφού έκανες τον κόπο να φτάσεις μέχρι εδώ, be my guest και παιδέψου όσο γουστάρεις…ή κάντην με ελαφρά, πριν αρχίσουμε παρέα να κουτουλάμε τα κεφάλια μας.

Είναι αυτός ο γαμωτροχός το θέμα μας…που γυρνά με μανία και τα σαρώνει όλα μιας και φρένο δεν υπάρχει. Τις σκέψεις, που όλο και πληθαίνουν και στροβιλίζονται αέναα σ’ένα κρανίο που πασχίζει να γεμίσει μυαλό. Τις λέξεις, που δεν τολμούν να ακουστούν και κρύβονται μες στο στομάχι. Τα αισθήματα όλα εκείνα, που απλώνονται σ’όλο το σώμα σαν τον ιστό της αράχνης, και παγιδεύουν κόκκους αγάπης, φόβου, έρωτα, αμφιβολίας, χαράς, απογοήτευσης, παρουσίας κι απουσίας…

Αν είσαι ακόμα εδώ, μη χαθείς…θα τα λέμε συχνά πλέον. Είναι μακρύς ο δρόμος…κι ο Λουμίδης στους καφέδες.

…είναι μια καλή στιγμή, να ανοίξουμε τα παντζούρια και να αφήσουμε τις ζεστές, χαδιάρες αχτίδες του ηλίου να αγκαλιάσουν την ψυχή τούτης της γωνιάς…τί λες;

Πάμε…

…always in our minds, our hearts, our moments…

Χωρισμός : Πόσο εύκολα λες “τελειώσαμε”; Πώς βρίσκεις το θάρρος να προχωρήσεις, αφήνοντας κάτι που ξέρεις πως δε σε γεμίζει πια, αλλά φοβάσαι να το κάνεις; Χμμ…Σα να σε ακούω να μου λες για την αναβλητικότητά μου. Η αλήθεια είναι ότι αγάπησα..και αγαπήθηκα εξίσου – ίσως και παραπάνω. Κι ως γνήσιο ψάρι, παρέμεινα για αρκετό καιρό κλεισμένη σε μια ροζ φουσκίτσα που είχε μια μικρή τρυπούλα – το “φςςςςς” ήταν ισχνό, ίσα που ακουγόταν – κι έσκασε απότομα, βγάζοντάς με από τον παραμυθένιο μου λήθαργο. Κλικ – τέλος. Απλά. Προχωράμε..

Ανακεφαλαίωση : Πού βρίσκομαι; Στο σημείο χ…Πού θα έπρεπε να είμαι; Στο σημείο ψ…Τί συνέβη; Περίπτωση α – μου ξέφυγε μία ταμπέλα και δεν έστριψα στο σωστό δρόμο. Περίπτωση βου – σταμάτησα για έναν καφέ τον οποίο ακόμη περιμένω (ειδική παραγγελία από Βραζιλία). Περίπτωση γου – έμεινα από μπαταρία κι η οδική βοήθεια με γύρισε πίσω.  …………… Περίπτωση σου, μου, του και ξύστ’ ∂∂ με κασμά (παραμένω αθυρόστομη μέχρι αηδείας) γιατί η τσουγκράνα αφήνει κενά. Συμπέρασμα – επαναπροσδιορισμός στόχων. Πάμε..

Κλικ : Πεταλούδες στο στομάχι. Φτερωτά αγγελάκια με βέλη. Καρδούλες στα ματοτσίνορα. Κατάλαβες ή να κάνω και κακά; Ήρθε ο έρωτας…κι όπως λέει και το γκρουπάκι στο φέισμπουκ, “τα καλύτερα συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις”. Τον είχα μπροστά μου, αλλά δεν τον έβλεπα. Τον είχα δίπλα μου, αλλά δεν τον ένιωθα. Κλικ. Κλικ. Άτιμο κλικ…Απώλειες – πολλές. Εγίναμεν μπουρδέλο. Βγήκανε μαχαίρια. Ακόμη τα τρώω…πισώπλατα φυσικά. Και δε μιλάω. Υπομένω. Ξέρω ποιά είμαι – ξέρω ποιοί είναι. Τι είναι. Κάποιοι αποκαλύφθηκαν εκ των υστέρων. Θλίβομαι. Δεν αξίζει… Κέρδος – ένα. Ο ένας. Αναρωτιούνται τόσα χρόνια οι Whitesnake…κι εγώ τους απαντάω : ναί ρε παλικάρια….αυτή είναι Η αγάπη. Και την ζω. Την γεύομαι. Την αισθάνομαι. Είμαι ευτυχισμένη..

Εσύ : Με απογειώνεις. Και με προσγειώνεις. Με “διορθώνεις”. Κράτα με από το χέρι και πάμε. Κι όπου μας βγάλει…

Για σένα.

Ναί, έχω εξαφανιστεί…Ναί, το είχα ανάγκη…

Μου είπες πως αναβάλλω πράγματα..κι ότι χρησιμοποιώ την αναβλητικότητα για να αποφύγω καταστάσεις. Έχεις δίκιο – οι παρωπίδες βγήκαν. Και είναι καιρός να βγεί και το”εγώ” μου, που τόσον καιρό βρισκόταν κάπου μέσα στο πεπτικό μου σύστημα, αχώνευτο και λασπωμένο. Η καταιγίδα έρχεται…και η έντασή της θα εξαρτηθεί από πολλά.

Κατά τ’άλλα, είμαι καλά. Εσύ;

..και τί θα ακούγαμε φυσικά;

…απλά υπέροχο…

Ναί, ξέρω..χάθηκα πάλι. Δε φταίω εγώ. Φταίει το κλασσικό, ετήσιο κρύωμα που μ’έριξε στο κρεβάτι και είπα να αποφύγω άλλο ένα ποστ με μύξες και σιχτιρίσματα…Επιστρέφω λοιπόν συνεχίζοντας την περσινή παράδοση του γράμματος προς τον αγαπητό, γενιοφόρο άγιο.

Αγαπητέ Αγιο-Βασίλη (sic, να μην ξεχνιόμαστε)…

Καταρχήν, ως κλασσική αθυρόστομη πρέπει να ομολογήσω ότι τα ψιλο-σκ….σες την περασμένη χρονιά. Όχι ότι είμαι αχάριστη..όχι..καταβάθος δεν είμαι. Κι αφού σε γενικές γραμμές η χρονιά πήγε καλά, είμαι στις καλές μου και δεν έχω πολλές απαιτήσεις. Για την ακρίβεια, θα είμαι σύντομη και ξεκάθαρη. Δε θέλω τη super φωτογραφική μηχανή…Θα καλαντίσω και θα την αγοράσω μόνη μου. Ούτε ένα καινούριο πικ-απ για να μπορέσω ν’ακούσω επιτέλους τους δίσκους μου..Θα κάνω λίγη οικονομία και θα το πάρω κι αυτό. Όσο για το bluetooth που μού’πεσε στη λεκάνη (είμαι και ατσούμπαλη βλέπεις..) θα το αντικαταστήσω σύντομα, τώρα που έπεσαν κι οι τιμές..Ένα πράγμα θέλω από σένα κι αυτό συνεργατικά. Βρες τα λοιπόν με το σύμπαν (γιατί εμένα μου κάνει μούτρα..), κέρνα του και κανένα μελομακάρονο για να το καλοπιάσεις και δωρίστε μου αυτό το ταξιδάκι που ΘΕΛΩ απεγνωσμένα..Υπόσχομαι ότι θα είμαι καλό κορίτσι..Θα πίνω το γάλα μου, θα τρώω όλο μου το φαγητό και κυρίως, θα σταματήσω να τους πρήζω όλους για το ταξίδι..και γενικότερα. Όχι τίποτε άλλο..μην πάνε τσάμπα οι μπουγάτσες που υποσχέθηκα να κεράσω..Άντε, θα σου στείλω κι εσένα ένα ταψί!

Με αγάπη,

..η καλή σου φίλη που ΠΙΣΤΕΥΕΙ σε σένα (και κάπου εδώ σταματά το γλείψιμο..)

p.s. : φιλάκια στο elf νημειώδους εξυπνάδας με μυτερά αυτιά!!!

Ψάχνω ένα παράθυρο..ν’αφήσω το βλέμμα μου να ταξιδέψει. Να αγγίξει τον ορίζοντα και να γυρίσει πίσω. Να βουτήξει μες στα χρώματα και να αναδυθεί αλλιώτικο. Να γαντζωθεί στα φτερά ενός πουλιού και να γίνει ένα με τα σύννεφα. Να χορτάσει γεύσεις, αρώματα, μελωδίες και συναισθήματα.

Ψάχνω ένα παράθυρο…αλλά όλα είναι κλειστά.

Σήμερα, ακούμε μόνο εκείνους τους ψίθυρους που χαϊδεύουν τα ώτα..και μας κλείνουν στη ζεστή αγκαλιά τους.

photo taken by anorthografos

…for the rest of the summer.

Τα λέμε το Σεπτέμβρη!