Επτά παρά τέταρτο…Ο Μορφέας δε φάνηκε απόψε. Τα τσιγάρα τελειώνουν και το στομάχι γουργουρίζει – σε λιγάκι θα πεταχτώ στο φούρνο για ζεστή κασερόπιτα. Έριξα μια ματιά στην ημερομηνία της τελευταίας καταχώρησης…Οκτώ ολόκληρους μήνες είχα να μπω σε τούτη εδώ τη “φωλίτσα”. Οκτώ μήνες, που έμελλαν να αλλάξουν τη ζωή μου, το “είναι” μου, τα “θέλω” μου, το παρόν και το μέλλον μου.

Χωρισμός : Πόσο εύκολα λες “τελειώσαμε”; Πώς βρίσκεις το θάρρος να προχωρήσεις, αφήνοντας κάτι που ξέρεις πως δε σε γεμίζει πια, αλλά φοβάσαι να το κάνεις; Χμμ…Σα να σε ακούω να μου λες για την αναβλητικότητά μου. Η αλήθεια είναι ότι αγάπησα..και αγαπήθηκα εξίσου – ίσως και παραπάνω. Κι ως γνήσιο ψάρι, παρέμεινα για αρκετό καιρό κλεισμένη σε μια ροζ φουσκίτσα που είχε μια μικρή τρυπούλα – το “φςςςςς” ήταν ισχνό, ίσα που ακουγόταν – κι έσκασε απότομα, βγάζοντάς με από τον παραμυθένιο μου λήθαργο. Κλικ – τέλος. Απλά. Προχωράμε..

Ανακεφαλαίωση : Πού βρίσκομαι; Στο σημείο χ…Πού θα έπρεπε να είμαι; Στο σημείο ψ…Τί συνέβη; Περίπτωση α – μου ξέφυγε μία ταμπέλα και δεν έστριψα στο σωστό δρόμο. Περίπτωση βου – σταμάτησα για έναν καφέ τον οποίο ακόμη περιμένω (ειδική παραγγελία από Βραζιλία). Περίπτωση γου – έμεινα από μπαταρία κι η οδική βοήθεια με γύρισε πίσω.  …………… Περίπτωση σου, μου, του και ξύστ’ ∂∂ με κασμά (παραμένω αθυρόστομη μέχρι αηδείας) γιατί η τσουγκράνα αφήνει κενά. Συμπέρασμα – επαναπροσδιορισμός στόχων. Πάμε..

Κλικ : Πεταλούδες στο στομάχι. Φτερωτά αγγελάκια με βέλη. Καρδούλες στα ματοτσίνορα. Κατάλαβες ή να κάνω και κακά; Ήρθε ο έρωτας…κι όπως λέει και το γκρουπάκι στο φέισμπουκ, “τα καλύτερα συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις”. Τον είχα μπροστά μου, αλλά δεν τον έβλεπα. Τον είχα δίπλα μου, αλλά δεν τον ένιωθα. Κλικ. Κλικ. Άτιμο κλικ…Απώλειες – πολλές. Εγίναμεν μπουρδέλο. Βγήκανε μαχαίρια. Ακόμη τα τρώω…πισώπλατα φυσικά. Και δε μιλάω. Υπομένω. Ξέρω ποιά είμαι – ξέρω ποιοί είναι. Τι είναι. Κάποιοι αποκαλύφθηκαν εκ των υστέρων. Θλίβομαι. Δεν αξίζει… Κέρδος – ένα. Ο ένας. Αναρωτιούνται τόσα χρόνια οι Whitesnake…κι εγώ τους απαντάω : ναί ρε παλικάρια….αυτή είναι Η αγάπη. Και την ζω. Την γεύομαι. Την αισθάνομαι. Είμαι ευτυχισμένη..

Εσύ : Με απογειώνεις. Και με προσγειώνεις. Με “διορθώνεις”. Κράτα με από το χέρι και πάμε. Κι όπου μας βγάλει…

Για σένα.

Ναί, έχω εξαφανιστεί…Ναί, το είχα ανάγκη…

Μου είπες πως αναβάλλω πράγματα..κι ότι χρησιμοποιώ την αναβλητικότητα για να αποφύγω καταστάσεις. Έχεις δίκιο – οι παρωπίδες βγήκαν. Και είναι καιρός να βγεί και το”εγώ” μου, που τόσον καιρό βρισκόταν κάπου μέσα στο πεπτικό μου σύστημα, αχώνευτο και λασπωμένο. Η καταιγίδα έρχεται…και η έντασή της θα εξαρτηθεί από πολλά.

Κατά τ’άλλα, είμαι καλά. Εσύ;

..και τί θα ακούγαμε φυσικά;

…απλά υπέροχο…

Ναί, ξέρω..χάθηκα πάλι. Δε φταίω εγώ. Φταίει το κλασσικό, ετήσιο κρύωμα που μ’έριξε στο κρεβάτι και είπα να αποφύγω άλλο ένα ποστ με μύξες και σιχτιρίσματα…Επιστρέφω λοιπόν συνεχίζοντας την περσινή παράδοση του γράμματος προς τον αγαπητό, γενιοφόρο άγιο.

Αγαπητέ Αγιο-Βασίλη (sic, να μην ξεχνιόμαστε)…

Καταρχήν, ως κλασσική αθυρόστομη πρέπει να ομολογήσω ότι τα ψιλο-σκ….σες την περασμένη χρονιά. Όχι ότι είμαι αχάριστη..όχι..καταβάθος δεν είμαι. Κι αφού σε γενικές γραμμές η χρονιά πήγε καλά, είμαι στις καλές μου και δεν έχω πολλές απαιτήσεις. Για την ακρίβεια, θα είμαι σύντομη και ξεκάθαρη. Δε θέλω τη super φωτογραφική μηχανή…Θα καλαντίσω και θα την αγοράσω μόνη μου. Ούτε ένα καινούριο πικ-απ για να μπορέσω ν’ακούσω επιτέλους τους δίσκους μου..Θα κάνω λίγη οικονομία και θα το πάρω κι αυτό. Όσο για το bluetooth που μού’πεσε στη λεκάνη (είμαι και ατσούμπαλη βλέπεις..) θα το αντικαταστήσω σύντομα, τώρα που έπεσαν κι οι τιμές..Ένα πράγμα θέλω από σένα κι αυτό συνεργατικά. Βρες τα λοιπόν με το σύμπαν (γιατί εμένα μου κάνει μούτρα..), κέρνα του και κανένα μελομακάρονο για να το καλοπιάσεις και δωρίστε μου αυτό το ταξιδάκι που ΘΕΛΩ απεγνωσμένα..Υπόσχομαι ότι θα είμαι καλό κορίτσι..Θα πίνω το γάλα μου, θα τρώω όλο μου το φαγητό και κυρίως, θα σταματήσω να τους πρήζω όλους για το ταξίδι..και γενικότερα. Όχι τίποτε άλλο..μην πάνε τσάμπα οι μπουγάτσες που υποσχέθηκα να κεράσω..Άντε, θα σου στείλω κι εσένα ένα ταψί!

Με αγάπη,

..η καλή σου φίλη που ΠΙΣΤΕΥΕΙ σε σένα (και κάπου εδώ σταματά το γλείψιμο..)

p.s. : φιλάκια στο elf νημειώδους εξυπνάδας με μυτερά αυτιά!!!

Ψάχνω ένα παράθυρο..ν’αφήσω το βλέμμα μου να ταξιδέψει. Να αγγίξει τον ορίζοντα και να γυρίσει πίσω. Να βουτήξει μες στα χρώματα και να αναδυθεί αλλιώτικο. Να γαντζωθεί στα φτερά ενός πουλιού και να γίνει ένα με τα σύννεφα. Να χορτάσει γεύσεις, αρώματα, μελωδίες και συναισθήματα.

Ψάχνω ένα παράθυρο…αλλά όλα είναι κλειστά.

Σήμερα, ακούμε μόνο εκείνους τους ψίθυρους που χαϊδεύουν τα ώτα..και μας κλείνουν στη ζεστή αγκαλιά τους.

photo taken by anorthografos

…for the rest of the summer.

Τα λέμε το Σεπτέμβρη!

..ε ναί, λοιπόν. Έχουμε καινούριο σάιτ. Υπό κατασκευή ακόμη…αλλά τα βασικά είναι έτοιμα. Όπως και το πρώτο μας ποστ. Κλικ εδώ, για όλες τις κουταβοεξελίξεις…

…δε θα μπορούσα να “κλείσω” το μαγαζάκι χωρίς χιούμορ!!!

Τα ξαναλέμε μετά την εξεταστική!

Φιλούρες – μούτς!

Ο πρώτος μου (μας) σκύλος, ήταν ο fox – ένα γλυκύτατο ζωάκι που είχε αλλάξει την καθημερινότητά μας με την παιχνιδιάρικη προσωπικότητά του. Κι όπως αυτός ήταν δίπλα μου, με τα νάζια και τα χάδια του, όταν πέρασα μια δύσκολη φάση της ζωής μου, έτσι κι εγώ ( εμείς) ήμουν κοντά του όταν αρρώστησε και πέρασε δύσκολες στιγμές, μέχρι που “έφυγε”. Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα, αλλά ακόμη θυμάμαι τα “ζουζουνίσματά” του, που ξετρέλαιναν τους πάντες.

Κάποια στιγμή – εδώ κι αρκετό καιρό – εξεδήλωσα την επιθυμία να αποκτήσω ένα μικρό ζουζούνι (ναί ντε, σε σκύλο αναφέρομαι). Το καθημερινό, πολύωρο πρήξιμο, αφού κατάφερε να τσακίσει τα νεύρα όλων, απέδωσε τελικά καρπούς…και από σήμερα το πρωϊ, έχω έναν μικρό, χαριτωμένο και ήσυχο (προς το παρόν…) συγκάτοικο, ο οποίος έφαγε, ήπιε, έχεσε στην πάνα του (με την πρώτη!) και σε μια ωρίτσα θα κάνει την πρώτη του επίσκεψη στο γιατρό. Το όνομα αυτού, θα το αποκαλύψει η νονά.

Οι πρώτες μας φωτογραφίες :

προς Κοζάνη… 

πουφ… 

στη Νεράιδα – καφές με θέα…

το αρχισούργελο με το σουργελοαδέρφι…

Που λες, γιατρέ μου, εν όψει της ερχόμενης τρομο-εξεταστικής, μαζευτήκαμε τα σουργελόπαιδα κι αποφασίσαμε να πάμε μια τριήμερη εκδρομούλα στην εξωτική Κοζάνη, για να “μαζέψουμε” και το μικρό, άσωτο σουργελοαδέρφι - ντεμέκ να χαλαρώσουμε κι εν τέλει, να οργιάσουμε!! -.  Αν σκεφτείς δε, ότι τον τελευταίο καιρό έχουμε καθιερώσει στο σπίτι μου μεταμεσονύκτιες προβολές ελληνικών, ”αισθησιακών” υπερπαραγωγών, με βλάχους, τριχωτούς επιβήτορες, αιθέριες κοπελίτσες και άπαιχτες, θανατηφόρες ατάκες, που για να τις ακούσουμε ανεβάζουμε το βόλιουμ, με αποτέλεσμα να τις ακούν κι οι γείτονες (η μόνη μου ελπίδα είναι να τις “καλύπτουν” τα βροντερά μας γέλια..), μπορείς να καταλάβεις ότι : α) πρέπει να ορίσουμε γκρουπ θέραπυ και β) το ταξίδι ξεκίνησε με άγριες διαθέσεις!!!

Την Κοζάνη τη βρήκα όπως την είχα αφήσει…αλλά η αποπνικτική ατμόσφαιρα λόγω κουφόβρασης σε συνδυασμό με την επί τρία τέταρτα αναζήτηση του σωστού δρόμου για το σπίτι ( μιλάμε για ποντιακό ανέκδοτο ), μ’έκανε να βλέπω οράματα με υστερικά ποντίκια που τρέχουν μες στη ρόδα και κάνουν ατελείωτους, άσκοπους γύρους. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε, τελικά, στον προορισμό μας και να γεμίσει το σπίτι με σκασμένα και πεινασμένα πτώματα. Έλα όμως που ούτε η κούραση δεν ήταν ικανή να κρατήσει τις ζωώδεις ορμές μας σε πολιτισμένα επίπεδα…Ένα μόνο θα σου πω – ή, μάλλον, θα σου περιγράψω : πέντε σουργελόπαιδα στο υπνοδωμάτιο να οργιάζουν κι η κάμερα, σαν δάκτυλος του Τριανταφυλλόπουλου να καταγράφει (το σουργελοαδέρφι είχε την έμπνευση να κοιμηθεί σε μια φίλη της)…Ώπα!..μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό! Κατα βάθος, είμαστε ηθικά και συνεσταλμένα άτομα. Κι αυτό που μας έσωσε, είναι η καταπληκτική ηχομόνωση της οικοδομής, που κράτησε εντός των τοιχών τα προσποιητά “αχ βαχ” και τα ατελείωτα χάχανα…αν και το επόμενο πρωί,  κάποιοι γείτονες μας κοιτούσαν με μισό μάτι!

Το Σάββατο επισκεφθήκαμε τη Νεράιδα – μαστ προορισμός -, ένα όμορφο χωριουδάκι λίγο έξω από την Κοζάνη, με θέα την τεράστια τεχνιτή λίμνη. Μετά από ένα τρελό φαγοπότι, καταλήξαμε σε μια ωραία καφετέρια – μαστ παραγγελία : βάφλα με σοκολάτα γιαμ γιαμ!- όπου για ένα ολόκληρο τέταρτο βγάζαμε φωτογραφίες τις μούρες μας με φόντο τη θέα, μιμούμενοι τους κλασσικούς, κινέζους τουρίστες. Η μέρα έκλεισε με τουρνουά “μαύρης αγωνίας” και διαγωνισμό ροχαλητού, μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες ( τι τραβάω, Θεέ μου…).

Φεύγοντας από την Κοζάνη ζήσαμε και την καταπληκτική εμπειρία του σελφ σέρβις σε βενζινάδικο. Το όλο εγχείρημα καταγράφηκε και θα καταχωρηθεί στα πρακτικά ενός ακόμη απερίγραπτου τριημέρου. Άντε τώρα να στρωθείς στο διάβασμα…

Ακούμε Sébastien Tellier και Divine.